Go - najstarsza gra planszowa świata

Go to jedna z najstarszych gier planszowych świata. Jej początki datowane są na wiek XX p.n.e jednak legendy mówią, że znana była już wcześniej. Oczywiście pochodzi z Chin, któż inny niż Chińczycy był by wstanie wpleść w kawałek drewna duszę? Zainteresowałem się Go kilka lat temu jednak dopiero niedawno zacząłem czerpać z niej coraz większą radość. Wiąże się to oczywiście ze zdobywaniem tak zwanej siły, doświadczenia i umiejętności prowadzenia gry. Siłę graczy mierzy się w kyu (od 30 do 1) oraz danach (od 1 do 9 dla zawodowców, oraz od 1 do 7 dla amatorów).

Cała zabawa wiąże się ze zdobywaniem terytorium na drewnianej planszy o dziewiętnastu przecinających się pionowo i poziomo, liniach. W grze używa się czarnych i białych kamieni. Całość zwie się Goban, do najbardziej pożądanych i najdroższych oczywiście, należą Gobany cięte z jednego kawałka drewna wysokości ponad 40cm, oraz kamienie wyrabiane z muszli pewnego wymierającego gatunku skorupiaków i kamieni naturalnie wymywanych przez górskie potoki. Gracze na przemiennie kładą kamienie na dowolnych przecięciach planszy, starając się otoczyć jak największe pole, terytorium, oraz ograniczyć teren przeciwnika. W czasie meczu zdarzają się oczywiście konfrontacje. Każdy kamień, lub grupa (połączonych) kamieni posiada tak zwane oddechy, są to wychodzące z nich linie planszy. Jeśli przeciwnik zamknie wszystkie oddechy kamienie giną, zostają ściągnięte z planszy i wędrują jako jeńcy do gracza, który je zabił.

„Jeśli coś przynosi ci zarobek - jest to praca; jeśli coś przynosi ci przyjemność - jest to hobby; jeśli coś przynosi ci załamanie nerwowe - jest to Go”

Proste na pierwszy rzut oka, prawa? W istocie jednym z uroków go jest właśnie jego prostota, brak skomplikowanych zasad, które należy zapamiętywać czy interpretować w czasie rozgrywki. Niestety, a raczej na szczęście, możliwość dowolnego zagrania na planszy daje nieskończenie wiele możliwości rozgrywki. Ktoś kiedyś policzył, że możliwości ustawienia kamieni na planszy jest wielokroć więcej niż cząsteczek cząsteczek, których składa się nasz wszechświat. Liczb nie pamiętam, ale robi wrażenie.

„Uważaj na DameZumari w bambusie.”

Mimo gigantycznej liczby możliwości zagrania kamienia na planszy zdarzają się pewne sytuacje które da się rozwiązać w bardzo wymiernej liczbie rozwiązań. Kamienie często układają się w charakterystyczne formacje nazywane kształtami (żuraw, krzywa czwórka, głupi trójką itp.). Tak jak w szachach pewne ruchy doczekały się nazw (np. roszada) tak w Go nomenklatura rozrosła się i wżyła w grę stając się jej nieoderwaną częścią. Gracze, nawet początkujący płynnie używają stwierdzeń takich jak atari, ko, dame, oddechy itp. To kolejne piękno tej gry, naturalna, niezauważalna wręcz ceremonia towarzysząca rozgrywce.

„Jeśli nie rozumiesz drabinki nie graj w go”

Nie jest prawdą, że trzeba poznać wszystkie techniki, kształty i ich nazwy by móc grać w go. To zabawa dla każdego kto lubi taktyczne rozrywki. Nawet zupełni początkujący grając i nie zrażając się porażkami nasiąkną doświadczeniem stajać się coraz lepszymi, tylko grani w go przynosi rozwój, nie studiowanie teorii. Oczywiście wiedza zdobyta z analizy gry, poznawania nowych taktyk oraz odpowiedzi na zagrania przeciwnika wzbogaca i urozmaica grę, przyśpiesza rozwój oraz daje czystą satysfakcję.

„Rozumieć partie Go Seigena, to mieć za dużo wolnego czasu”

Gra opuściła już dawno nie tylko Chiny, ale i Azję, podbijając cały świat. Na każdym kontynencie spotkać można jej entuzjastów. Mistrzostwa rozgrywane dziś już niemal wszędzie organizowane są dla amatorów oraz zawodowców, wg kategorii wiekowych a nawet dla par. W Chinach i Japonii od setek lat istnieją Szkoły Go, w których kilkuletnie dzieci zdobywają wiedzę i umiejętności by w przyszłości stawać się Mejinami (mistrzami). Jeszcze w połowie XX wieku tylko uczniowie tych szkół traktowani byli jako zawodowcy, całą resztę stanowili amatorzy, nawet w randze danowców. Dopiero kolejne lata zaczęły rozluźniać tą granicę, coraz więcej amatorów przechodziło na zawodowstwo, jeszcze bardziej popularyzując Go.

„Lepiej włożyć rękę do kawy, niż próbować wypić kamienie”

Owszem takie sytuacje się zdarzają, połykanie kamieni zamiast cukierka czy kładzenie ciasteczka na planszy. Ta gra niesamowicie wciąga. Nigdy się nie nudzi przez miliony możliwości, które daje. Żadna gra nigdy się już nie powtórzy, każda jest jednorazowa. Zwiększanie siły i pokonywanie przeciwników daje wielką frajdę. Przegrana i płynąca z tego nauka pokorę i pęd do dalszej nauki. Polecam wszystkim, którzy szukają gry, z którą można się związać, która daje możliwości wykazania się oraz rozwoju, każdy, kto lubi zagadki logiczne, czy choćby nawet kółko i krzyżyk muszą spróbować.

Powodzenia

PS: Parę linków dla chcących zapoznać się i/lub zagrać w Go:
www.go.art.pl – polska strona, akademia go, turnieje, rankingi, nauka gry
www.goproblems.com – pokaźny zbiór rozmaitych zagadek i problemów go, dla początkujących zaawansowanych, warto zajrzeć (zacząć od 30kyu)
www.gokgs.com – program pozwalający na rozgrwanie partii z graczami na całym swiecie, wykłady, turnieje, samouczki. Polecem.
www.kurnik.pl – również polski kurnik oferuje pokoje dla goistów